دریچه ای به سوی نور

قرآن مي‏فرمايد: «لِكَيلا تَأسوا علي‏ ما فاتكم و لا تفرحوا بما آتاكم» (24) آن گونه باشيد كه اگر چيزي را از دست داديد، تأسّف نخوريد و اگر چيزي به شما دادند، شاد نشويد. راستي آيا مي‏شود انسان اينگونه متعادل باشد كه دادن‏ها و گرفتن‏ها در او اثري نگذارد؟

كارمند بانك، يك روز مسئول دريافت پول مردم مي‏شود و روز ديگر مسئول پرداخت پول به مردم مي‏شود. نه آن روزي كه پول مي‏گيرد خوشحال است و نه آن روزي كه مي‏پردازد، ناراحت. زيرا او مي‏داند هر دو روز، امانتداري بيش نبوده است.

مثالي ديگر:

براي لاستيك تراكتور، حركت در زمين هموار و غير هموار يكسان است، ولي براي لاستيك دوچرخه، تفاوت دارد.

نشستن و برخاستن يك گنجشك، روي شاخه گل اثر مي‏گذارد ولي روي درخت تنومند، اثر چنداني ندارد.

آري، انسان‏هاي بزرگ به خاطر سعه صدري كه دارند، مسايل جزئي در روح آنان اثر چنداني ندارد.

امام حسين‏عليه السلام ظهر عاشورا در برابر دهها تير كه به سويش رها شد و دهها داغي كه ديد، نمازِ با حال و خشوعي خواند، در حالي كه كوچك‏ترين حركت، ما را از نماز يا خشوع باز مي‏دارد.