دریچه ای به سوی نور

با نگاهي به منافع حيوانات و عملكرد بعضي انسان‏ها، تشبيه «اولئك كالانعام بل هم اضلّ» (5) را حقّ و منطقي مي‏يابيم؛

گران‏ترين لباس انسان، ابريشم، از حيوانات است.

مهم‏ترين غذاي انسان، شير و عسل و گوشت و ماست، از حيوانات است.

حيوانات وسيله باركشي و شخم زدن و منبع درآمد و اشتغال هستند.

تمام كارخانه‏هاي پشم ريسي، چرم سازي، لبنياتي و مرغداري ودامداري‏ها كارشان به حيوانات وابسته است.

حيوانات بعضي معلّم بشرند. كلاغ، دفن مرده را به فرزند آدم و نسل او آموخت.

بعضي گزارشگر انبيا مي‏شوند؛ هدهد گزارش انحراف مردم سبأ را نزد حضرت سليمان آورد.

بعضي محافظ انبيا مي‏شوند؛ تار عنكبوت پيامبر اسلام را در غار حفظ كرد.

حيوانات قابل تربيت و آموزش هستند و لذا شكار سگي كه آموزش ديده حلال است.

حتي حيوانات آزار دهنده مثل مار، تنها كساني را مي‏گزند كه به آنها نزديك شده باشند.

با توجّه به مطالب فوق، آيا انسان‏هايي كه از دور مردم آزاري مي‏كنند و مناطق دور دست را بمباران و موشك‏باران مي‏كنند، از مار بدتر نيستند؟

افرادي كه شبانه روز براي مردم حيله و خدعه مي‏كنند و به خاطر رسيدن به هوسهاي بي انتهاي خود نسل انسان را به تباهي مي‏كشند، از حيوانات بدتر نيستند؟

آدم‏هايي كه يك تنه صدها پرونده جرم و جنايت دارند، از درّنده‏ترين حيوانات پست‏تر نيستند؟