تعاليم دين مقدس اسلام به ما مى آموزد كه انسان ها داراى ارزش و احترام مى باشند. به ويژه انسان مؤمن و خداترس و با تقوا داراى احترام ويژه اى است، در روايتى مى خوانيم: «ارزش انسان با ايمان از حرمت و احترام كعبه بيشتر است.

در روايات آمده است كه آبروى مؤمن مانند مال و جان او داراى حرمت است و هر كارى كه باعث ريختن آبروى او گردد از گناهان بزرگ و سنگين شمرده شده است. به همين خاطر است كه گناهانى مانند غيبت و تهمت كه آبروى افراد را در معرض خطر قرار مى دهد در دين اسلام و قرآن و روايات به شدت مورد نهى و سرزنش واقع شده اند و تجسس از حال مردم و كشف اسرار آنان و حتى سوء ظن و بدبينى در مورد آنان ممنوع و حرام و گناه مى باشد

ممكن است از انسان در پنهان گناه و خطايى سر بزند كه وقتى به خود بيايد و متوجه شود پشيمان مى گردد و عذر تقصير به پيشگاه خداوند مى آورد و بدين ترتيب آثار بد و عواقب سوء آن با توبه و پشيمانى و جبران خطا برطرف مى گردد و افشا و آشكار كردن آن توسط ديگران باعث ترويج و تبليغ گناه و خدشه دار شدن دامان اجتماع و باعث بدبينى و ايجاد اخلال و خدشه در روابط بين افراد اجتماع مى گردد و اجتماعى كه از نظر اسلام افرادش بايد به يكديگر اطمينان داشته باشند و نسبت به هم خوش بين باشند، صحنه بدبينى و عدم اعتماد مى گردد و نظام چنين اجتماعى از هم گسيخته مى گردد و اين كار بر همه جنبه هاى اجتماعى و فرهنگى و اقتصادى و سياسى و امنيتى اجتماع اثر بد و ناپسند دارد. درست به همين خاطر است كه در اسلام بر پنهان كردن و پوشيده داشتن گناه و تظاهر نكردن به آن و آشكار نساختن از تأكيد فراوان شده و در قرآن كريم مى فرمايد: «ان الذين يحبون ان تشيع الفاحشه فى الذين امنوا لهم عذاب اليم فى الدنيا والاخره كسانى كه انتشار زشتى ها را در ميان اهل ايمان دوست مى دارند، در دنيا و آخرت دچار عذاب دردناك مى گردند»(1

یعنى حتى ميل به شيوع و انتشار گناهان و زشتى ها تا چه رسد به ترويج و نشر آن انسان را سزاوار عذاب الهى مى كند و ريختن آبروى مردم و آشكار ساختن گناهان پوشيده و عيب هاى مخفى و پنهان آنها، اقدامى عملى در انتشار گناهان و منكرات در اجتماع است كه عاقبت آن دچار شدن به عذاب خداوند است

پى‏نوشت‏:(1) نور، آيه 19